Atychiphobia Met Ellen Deckwitz

, , Leave a comment

Het is een hele bijzonder week geweest.

De hele week lang, van maandag tot en met vrijdag, iedere dag een column van Ellen Deckwitz.

(Marcel van Roosmalen is op vakantie red.)

Ellen heeft een pittige de zelfmoord van Chester Benningtonweek achter de rug. Die begon maandag met het idealiseren van (Ellen kampt zelf met depressiviteit en haar zussen ook). Op dinsdag viel de deur in het slot toen Ellen haar vuilnis buiten zette. Ze moest toen in haar hemd (en zonder beha red.) op ‘r sokken door de regen baggeren om haar reservesleutel bij vrienden te scoren. Begrijpelijkerwijs voelde Ellen zich woensdag vreselijk rot, dus eindigde ze op de spoedeisende hulp om zware pijnstillers te scoren (voor haar buik, wij vermoeden een zwangerschap red.) Na een handjevol zware drugs voelde Ellen zich donderdag vooral loom en introspectief; ze kwam met een ode aan boeken lezen, want veel meer was ze niet toe in staat.

Volgende week komt Marcel van Roosmalen terug, dus gisteren was Ellen’s laatste column van de week.

Vandaag gaan we ons bezighouden met Atychiphobia.

atychiphobia

Zullen we eens samen kijken hoe het nu met onze Ellen gaat?

NRC: Neerstorten.

De titel stemt mij direct hoopvol.

Lekker depressief, lekker negatief, lekker emo.

Het is is vintage Ellen Deckwitz.

Nod Yes Icon

Bij mijn dokter hangt een reproductie van Brueghels De val van Icarus aan de wand, en eenmaal thuis besloot ik via Google mijn Icaruskennis wat op te frissen. Opeens raadde mijn zoekmachine me aan om in augustus naar een zeker festival in Amsterdam te gaan en omdat ik in algoritmen geloof, opende ik de pagina.

Naast geloven in algoritmen, gelooft Ellen ook in God.

Alleen zij en haar zus, de rest van de Deckwitz clan gelooft niet.

Ik lees een doktersbezoek?

Ay, zou er toch wat nasleep zijn na al die drugs van de spoedeisende hulp?

“Vind je ook niet dat we te veel streven naar succes en geluk?”, stond er. „Wij vieren graag het falen met jou tijdens het Icarus Festival!” Ik vroeg me af wat er mis is met streven naar succes en geluk. Als ik een caviaopvang begin, wil ik toch gewoon dat die slaagt en niet dat mijn achtertuin straks bezaaid ligt met omgekomen knaagdieren? Maar misschien doelde de site op de stress die geluksdwang veroorzaakt, en dus las ik verder: „Samen ervaren we diepte- en hoogtepunten, want niet alleen het vliegen verdient de aandacht, maar ook het vallen! Zo kun je bijvoorbeeld een filosofisch vluggertje doen of luisteren naar kwetsbare faalverhalen van inspirerende mensen op de FuckUp boat.”

Dat is een nieuwe trend in slachtoffer politics.

Mensen komen samen en gaan dan op een toneel met een microfoon aan een zaaltje vol mensen uitleggen wat voor loser ze zijn.

Ik heb vette schulden en al drie jaar de alimentatie niet betaald.

Ik heb een dikke studieschuld en ben net ontslagen.

Ik heb een kleine lul.

etc.

Dat waren iets te veel holle bijvoeglijke en zelfstandige naamwoorden in één zin. Ik kom de laatste tijd nogal wat personen tegen die enthousiast maar vooral ongevraagd een monoloog afsteken hoe ze ergens (werk, liefde, opvoeden van kinderen) in tekortschieten en dan een schouderklop verwachten omdat ze zo tof zijn dat falen toe te geven. Met stilstaan bij een mislukking is natuurlijk niets verkeerd (want je steekt er hopelijk iets van op) maar het wordt een ander verhaal wanneer je ermee gaat koketteren. Dan cultiveer je slachtofferschap.

Ellen – het beroepsslachtoffer – our country’s worst basket case – weet een hele hoop over ‘slachtofferschap’.

Nod Yes Icon

Icarus kwam, ondanks alle waarschuwingen van zijn vader, te dicht bij de zon en stortte neer vanwege zijn hoogmoed. De moderne Icarus verwacht meteen een lintje als hij op zijn bek gaat.

Klopt, Ellen.

Vanaf jouw generatie zo’n beetje krijgt inderdaad iedereen een prijs, ook dat dikke kind wat halverwege opgaf omdat ie moest kotsen.

Ook het meisje wat zich terugtrok op haar “donkere meisjeskamer”.

Ik moest denken aan Brueghels schilderij. Op de voorgrond ploegt een boer, verderop hoedt een herder zijn kudde en is er een man aan het vissen. Heel klein, rechts onderin, zie je Icarus in zee storten. De val is niet meer dan een voetnoot, zijn bleke beentjes vallen nauwelijks te onderscheiden van de golven. De boer, herder en visser gaan gewoon door met hun leven. Het boeit hen echt niet dat een overmoedige halfvolwassene kopje-onder gaat.

Ellen?

Heb je recent iets genomen van die drugs van die spoedeisende hulp?

Neerstorten is niet leuk, maar het gaat erom wat je ermee doet, in plaats van dat je er een middel tot zelffelicitatie van maakt. Het vallen zelf is niet noemenswaardig. Om het met Drs. P te zeggen, die over De val van Icarus schreef: „Soms valt er (zie rechtsonder) zelfs een man/ Maar kom, daar liggen wij niet wakker van.”

Ellen… is a survivor.

Wij willen Ellen Deckwitz hartelijk bedanken voor haar waanzin deze week.

Wij hebben er intens van genoten.

We wensen Ellen beterschap.

(En een prettig weekend red.)

Share
 

Leave a Reply