A Scattering Of Phobias Met Ellen Deckwitz

, , 1 Comment

Ik maak mij meer en meer zorgen om Ellen Deckwitz.

Ellen kampt met een hele reeks phobias – irrationele angsten.

Vandaag gaat Ellen lekker los.

NRC: Kameel.

De titels van haar columns (of moet ik zeggen proza?) zijn altijd 1 woord.

Afgelopen week hielp ik een vriend verhuizen en ik was na afloop om meerdere redenen geradbraakt. Niet alleen omdat ik een wasmachine met een steekkar acht trappen omhoog had getakeld, maar ook omdat ik net terug was uit het buitenland en ik aan reizen vooral een ruimtelijke jetlag overhoud: de eerste paar dagen na terugkomst heb ik het gevoel dat ik niet thuis ben, maar nog steeds ergens in het Oostblok naast een bagageband, waar ik sta uit te leggen dat het toch echt wasmiddelresten waren in mijn sok. Dat vreet energie.

Dat wasmiddelen grapje? Ellen doet net alsof de douane dacht dat het cocaine was, of explosief poeder.

Dat soort gekke dingen overkomt Ellen gewoon.

En Ellen heeft gewoon gelijk, praten met een douanier in het Engels? Dat vreet inderdaad energie.

Er is een Arabisch gezegde dat stelt dat je ziel reist met de snelheid van een kameel. Ik ben pas een week terug uit Kiev. Ervan uitgaande dat een kameel gemiddeld dertig kilometer per dag aflegt, zit mijn ziel momenteel pas ergens in Starokonstantinov. Het zal dus zeker anderhalve maand duren voor ze weer wordt herenigd met mijn hoofd.

fear-of-travelling

In Ellen's familie komt onder de vrouwen veel depressie voor.
Ellen slikt medicatie.
Er is van alles gaande in haar hoofd.

Ellen valt na dat gesprek met die douanier, die reis, uitpakken, wassen draaien en die verhuizing voor die vriend dan ook logischerwijs dood- en doodmoe in slaap.

Ze krijgt dan een nachtmerrie en droomt over haar eerste eigen huis, in een waardeloze buurt.

Allemaal slechte herinneringen.

Ik realiseerde me hoe moeilijk het is om van een huis waaraan je slechte herinneringen hebt, af te komen. Je stuurt adreswijzigingen door, verscheept je meubels, maar je hoofd volgt soms pas jaren later. Het is niet voorbij wanneer je de sleutels door de brievenbus mikt en zo hard mogelijk wegrent. Je woont er nog steeds, terwijl de nieuwe woning tergend langzaam tot al je bewustzijnslagen doordringt. Het duurt weken voor ik de geuren van een nieuwe kelder herken. De voetstappen van de nieuwe buren zijn nog steeds de voetstappen van die ene huisgenoot die opeens ’s nachts in mijn slaapkamer stond, gillend dat hij Jezus was en ik zijn heraut.

fear-of-houses

Die avond was ik zo bang voor mijn dromen dat ik het steeds maar uitstelde om naar bed te gaan en uiteindelijk in slaap viel op de bank. Misschien zal het beter gaan als mijn ziel eindelijk weer terug is uit het Oostblok, over precies 41 dagen. Je krijgt jezelf wel uit het huis, maar het huis niet uit jezelf.

fear-of-dreams

I rest my case.

Dit “meisje” van dertig plus is zo vreselijk modderfokking labiel, het is echt niet leuk meer.

De ene na de andere wazige, dwarrelige column.

VOL… boordevol onhandigheid (want vrouwen zijn reuze onhandig) onzekerheid (want vrouwen zijn heel erg onzeker, die hebben allerlei zelfbeeld issues), angst (vrouwen kunnen niet zoveel aan, die zijn snel angstig) en zogenaamd “gekke” gebeurtenissen (waar helemaal niets, maar dan ook fokking niets gebeurt).

Ellen! Kijk uit, een kameel!

camel-roadsign

Share